Rozdziały: [1], [2].

KsiĂŞga Pierwsza
Ziemia/Earth


...Dave przyÂłoÂżyÂł ucho do zimnych kamieni i do jego uszu dotarÂł kolejny odgÂłos. Tym razem wyraÂźnie usÂłyszaÂł sÂłowo "Air". Dave czuÂł, jak coÂś siĂŞ do niego zbliÂżaÂło, odwrĂłciÂł siĂŞ gwaÂłtownie i poczuÂł jakby kamieĂą spadÂł mu z serca. To byÂła Lindsay Meal - ta wÂścibska Krukonka.

Dziewczyna przeszÂła obok Davida, obrzucajÂąc go dziwnym spojrzeniem. Na chwilĂŞ zwolniÂła, mijajÂąc go, ale kiedy chÂłopak nie wykonaÂł Âżadnego ruchu, bez sÂłowa weszÂła do kabiny.

***

Podczas pokonywania drogi do wie¿y Gryffindoru, Dave stara³ siê zachowaÌ jak najwiêksz¹ ostro¿noœÌ. Wytê¿a³ s³uch, maj¹c nadziejê na rozwi¹zanie zagadki niepokoj¹cych dŸwiêków, ale jedyne, co dotar³o do jego uszu, to szuranie myszy, która bieg³a korytarzem. Gdy ch³opak dotar³ do portretu Grubej Damy, wypowiedzia³ has³o i wszed³ do salonu. Przywita³ siê ze znajomymi, którzy w Pokoju Wspólnym toczyli o¿ywion¹ dyskusjê o minionych wakacjach. Szybko ich jednak opuœci³ i uda³ siê do dormitorium. Noah le¿a³ na ³ó¿ku z ksi¹¿k¹ w rêku.

- Rok szkolny jeszcze siê na dobre nie zacz¹³, a ty ju¿ siê uczysz? - David zatrzyma³ siê w po³owie drogi do swojego ³ó¿ka i uniós³ brwi w geœcie zdziwienia.
- Jutro o ósmej mamy zielarstwo. To doskona³a okazja ¿eby zdobyÌ kilka punktów dla Domu - Noah nawet nie podniós³ wzroku znad ksi¹¿ki.
- Oszala³eœ. - David pokrêci³ g³ow¹, rozsun¹³ kotary przy swoim ³ó¿ku i usiad³.
- Nie oszalaÂłem, tylko jutro mamy zajĂŞcia z Puchonami. Nie wiem czy pamiĂŞtasz, ale oni ostatnio zgarnĂŞli Puchar DomĂłw. Hufflepuff, przecieÂż to skandal! - Noah obrzuciÂł kolegĂŞ oburzonym spojrzeniem. - A jak ty siĂŞ wÂłaÂściwie czujesz? Lepiej ci?
- Lepiej, lepiej. - David po³o¿y³ siê na poœcielonym ³ó¿ku, wyci¹gaj¹c nogi. - Spotkamy siê na dole przed pó³noc¹, ok?
- Czemu nie powiesz mi o tym ju¿ teraz? - Noah w³o¿y³ zak³adkê miêdzy strony i zamkn¹³ podrêcznik.
- Bo za du¿o ludzi krêci siê po salonie. W ka¿dej chwili ktoœ mo¿e tu wejœÌ.

Ledwie David wypowiedzia³ te s³owa, do dormitorium weszli Robert i Hubert - Gryfoni, których g³ównym zajêciem by³o rozsy³anie po Hogwarcie plotek. Uwielbiali przekazywaÌ informacje dalej, nawet wtedy kiedy nie znali do koùca prawdy.
- Nie idziecie na dó³? - zapyta³ rozbawiony Robert. - Ma³a impreza powitalna siê rozkrêca, jest kremowe piwo, tylko was brakuje, smutasy.
- Ju¿ kilka butelek piwa wypi³eœ, co? - Noah uœmiechn¹³ siê ironicznie. - Zaraz idziemy. Co nie, Dave? - Szturchn¹³ ³okciem kolegê.
- No to super, czekamy. - Dwaj Gryfoni wyszli z sypialni, nie domykajÂąc drzwi.

Kiedy ch³opcy znaleŸli siê w Pokoju Wspólnym, usiedli na dywanie ko³o kominka i niemal od razu Noah zacz¹³ zajadaÌ siê smako³ykami z Miodowego Królestwa. David, pamiêtaj¹c o sensacjach ¿o³¹dkowych sprzed kilkudziesiêciu minut, z trudem powstrzyma³ siê od siêgniêcia po s³odycze.

W salonie panowa³ straszny ba³agan i ha³as. Gra³a g³oœna muzyka, do tego dochodzi³ gwar rozmów. Kilku Gryfonów, wygl¹daj¹cych jakby wypi³o zbyt du¿o kremowego piwa, pl¹sa³o w rytm muzyki, chocia¿ David w¹tpi³, czy zdaj¹ sobie sprawê z tego, gdzie siê znajduj¹. Uœmiechn¹³ siê z politowaniem i pokrêci³ g³ow¹, po czym wróci³ do przerwanej rozmowy z Noahem.

***

Po pó³nocy salon zacz¹³ pustoszeÌ. Uczniowie wyczerpani przebiegiem ca³ego dnia - g³ównie podró¿¹ i uczt¹ powitaln¹, powoli znikali za drzwiami prowadz¹cymi do dormitoriów. Noah równie¿ nie mia³ ochoty na d³u¿sze siedzenie w Pokoju Wspólnym i oznajmi³, ¿e idzie spaÌ. David by³ tym nieco zawiedziony, ale z braku lepszej perspektywy, te¿ poszed³ siê po³o¿yÌ. Jednak oczekiwany sen nie nadszed³ - wyrzuty sumienia nie pozwala³y mu zasn¹Ì. Myœla³ o Sylwii, zastanawia³ siê co siê z ni¹ dzieje. Nie móg³ sobie wybaczyÌ, ¿e po powrocie do domu nie opowiedzia³ o wszystkim mamie i nie poprosi³, by zawioz³a go do szpitala.

***

NastĂŞpnego dnia pobudka Davida i jego kolegĂłw z dormitorium byÂła ciĂŞÂższa niÂż zwykle.
- Niech ktoœ wy³¹czy tê muzykê. - Robert zakry³ uszy d³oùmi, ale dudnienie w jego g³owie nie usta³o.
- Trzeba by³o tyle nie chlaÌ. - Dave'owi te¿ nie by³o ³atwo opuszczaÌ ciep³ego ³ó¿ka, tym bardziej, ¿e nie przespa³ po³owy nocy. Nie by³o jednak rady, ch³opcy musieli siê w miarê szybko ubraÌ i spakowaÌ, jeœli chcieli zd¹¿yÌ przed lekcjami zjeœÌ œniadanie.

Kiedy zeszli do Wielkiej Sali, wiêkszoœÌ uczniów siedzia³a ju¿ za suto zastawionymi sto³ami. Dave zauwa¿y³, ¿e na posi³ku pojawi³o siê wyj¹tkowo ma³o Œlizgonów, a ju¿ na pewno nie by³o wœród tej grupy ¿adnego ucznia z ich rocznika. Zaj¹³ miejsce i rozejrza³ siê dooko³a, zastanawiaj¹c siê, na który z hogwarckich specja³ów ma najwiêksz¹ ochotê. Na talerzach i pó³miskach le¿a³y rogaliki, kanapki, grzanki, ró¿ne rodzaje p³atków i wielozbo¿owe ciastka. Ch³opak postanowi³ zacz¹Ì od kawy, maj¹c nadziejê, ¿e to postawi go na nogi.
- Dave, przepraszam ciê za wczoraj - zacz¹³ Noah.
David podniós³ g³owê znad talerza. Naprzeciwko nich, przy stole Krukonów, siedzia³a Lindsay, która jak zwykle pods³uchiwa³a. Ju¿ otworzy³a usta, by coœ powiedzieÌ, ale Dave spiorunowa³ j¹ wzrokiem. Szturchn¹³ Noaha i podbródkiem wskaza³ na dziewczynê.
- Nie gap siê, bo dostaniesz wytrzeszczu - mrukn¹³ Noah w stronê kole¿anki.
Dziewczyna obrzuciÂła chÂłopakĂłw oburzonym spojrzeniem i bez sÂłowa wrĂłciÂła do jedzenia.
- Nic siê nie sta³o, Noah. Powiem ci dzisiaj. - David uci¹³ rozmowê i siêgn¹³ po pó³misek z tostami.

Po œniadaniu Gryfoni i Puchoni udali siê do szklarù. Pomona Sprout serdecznie ich powita³a i zaprowadzi³a do szklarni numer 4. Mówi³a im, co w tym roku bêd¹ omawiaÌ. Lekcja przebieg³a p³ynnie i spokojnie. Dziêki Noahowi, który poprzedniego wieczoru czyta³ ksi¹¿kê o zielarstwie, Gryffindor zdoby³ 5 punktów, ale uczniowie z domu Helgi Hufflepuff zdobyli ich a¿ 20. By³o to naturalne, poniewa¿ Pomona by³a opiekunk¹ Hufflepuffu i zawsze dawa³a im fory. Nastêpnie Gryfoni mieli lekcjê z Krukonami u profesora Snape'a, a Puchoni ze Œlizgonami profesora Binnsa. Lindsay wraz z Dagmar¹ i z Krukonem Natanem odpowiadali na wszystkie pytania, co denerwowa³o Snape'a i zamiast postawienia im oceny, i punktów dla Domu za pracê na lekcji, odj¹³ im punkty za przeszkadzanie nauczycielowi. Po eliksirach Gryfoni spotkali siê z Œlizgonami na lekcji transmutacji, gdzie mieli omawiane sprawy organizacyjne, jak zawsze w pierwszy dzieù szko³y. Po ukoùczeniu zajêÌ Dave gra³ w szachy czarodziejów z Robertem w Pokoju Wspólnym Gryffindoru.
- Szach mat! - zaÂśmiaÂł siĂŞ Robert.
- No, nie... Ja ciĂŞ kiedyÂś ogram, zobaczysz.
W tym samym czasie do pokoju przyszedÂł Noah.
- Dave, idziesz siê przejœÌ? - zaproponowa³ Noah, gryz¹c jab³ko.
- A chĂŞtnie.

Kiedy ch³opcy znaleŸli siê na zewn¹trz, ruszyli w stronê lasu. David rozejrza³ siê i dostrzeg³ w pobli¿u dwie grupy Œlizgonów i Puchonów oraz dy¿uruj¹c¹ profesor McGonagall. Nagle fragment ziemi tu¿ obok muru zamku zacz¹³ pêkaÌ, a z niego wydosta³y siê pêdy, które pope³z³y w kierunki grupy Puchonów.
Po d³u¿szej chwili dwie uczennice poczu³y, ¿e coœ zaciska siê wokó³ ich kostek. Kiedy skierowa³y wzrok w dó³, z przera¿eniem odkry³y, ¿e pêdy coraz bardziej oplataj¹ ich nogi. Chwilê póŸniej dziewczyny upad³y, a pêdy brutalnie ci¹gnê³y je w stronê dziury w ziemi.
Wystraszone dziewczyny krzyknê³y i rozpaczliwie próbowa³y siê czegoœ z³apaÌ. Dopiero krzyk zwróci³ uwagê profesor McGonagall, która szybko podbieg³a do uczennic i wyjê³a ró¿d¿kê z zamiarem rzucenia zaklêcia. W tym momencie tu¿ przed ni¹ pojawi³ siê blok ziemi, odgradzaj¹c j¹ od Puchonek i uniemo¿liwiaj¹c udzielenie pomocy.
- Bombardo! - krzyknê³a McGonagall, kieruj¹c ró¿d¿kê na blok ska³y.
Ska³a pêk³a, a wtedy nauczycielka poczu³a jak pod jej stopami rusza siê ziemia. Ogromny kawa³ ziemi, lewituj¹c w powietrzu, zacz¹³ odlatywaÌ od Puchonek.

McGonagall zeskoczy³a z lataj¹cego fragmentu ziemi i ruszy³a ku dziewczynom, które ju¿ prawie by³y w dziurze. Dave i Noah oraz grupa Œlizgonów i reszta Puchonów patrzeli z niedowierzaniem na przebieg wydarzeù. Profesor McGonagall chcia³a u¿yÌ zaklêcia, ale zanim zd¹¿y³a zareagowaÌ, jej ró¿d¿ka zosta³a wyrzucona gdzieœ wysoko przez jeden z pêdów.

Kolejna warstwa ziemi oderwa³a siê od gleby i pod idealnym k¹tem uderzy³a w McGonagall tak mocno, ¿e ta odlecia³a szeœÌ metrów do ty³u, uderzaj¹c w drzewo. Na ten widok Dave i Noah wraz zreszt¹ Puchonów wyci¹gnêli ró¿d¿ki i zamierzali rzuciÌ jakieœ zaklêcie, które powstrzyma pêdy, ale ziemia zadr¿a³a i osunê³a siê, wywracaj¹c wszystkich. Œlizgoni zaczêli uciekaÌ w stronê zamku. Pêdy wci¹gnê³y Puchonki do dziury i zniknê³y. Profesor Tralewney i profesor Flitwick, widz¹c le¿¹c¹ profesor McGonagall, podbiegli do niej i zabrali j¹ do Skrzyd³a Szpitalnego. Dave'owi i Noahowi nic siê nie sta³o, ale po tym wydarzeniu po ca³ej szkole roznios³a siê plotka, ¿e to oni porwali gdzieœ dwie Puchonki.
ÂŚlizgoni uwaÂżali, Âże ktĂłryÂś z nich jest dziedzicem Salazara Slytherina i Âże to dwĂłch GryfonĂłw otwarÂło KomnatĂŞ Tajemnic. Dumbledore podejrzewaÂł, Âże w szkole czai siĂŞ ÂŚmiercoÂżerca.
- No, a nie mĂłwiÂłem! Jaki oni majÂą tupet! - krzyczaÂł Robert wskazujÂąc palcem na Dave'a i Noaha.
- Ty chyba nie sÂądzisz, Âże to my to zrobiliÂśmy? - zapytaÂł Dave, marszczÂąc brwi.
- Nie?! A kto niby!
- Mam ciĂŞ dosyĂŚ, idÂź sobie. Szkoda nie ciebie energii - stwierdziÂł Dave odsuwajÂąc Roberta na bok.
- Jeszcze zobaczymy! - wrzasn¹³ Robert, ale ju¿ nie uzyska³ odpowiedzi.
Dave i Noah w milczeniu skierowali siê w stronê schodów prowadz¹cych do dormitoriów. Kiedy znaleŸli siê w sypialni, rzucili siê na swoje ³ó¿kach i ju¿ po chwili w pomieszczeniu by³o s³ychaÌ delikatne pochrapywanie Noaha. Przed zaœniêciem Dave przypomnia³ sobie s³owa Sylwii, kiedy policjant zawozi³ ich do szpitala. W samochodzie dziewczyna mówi³a o tym, ¿e zaatakowa³o j¹ drzewo, ¿e zaatakowa³y j¹ pêdy. Dave rozmyœla³ nad tym ca³y wieczór, ale wyczerpany z si³ szybko zasn¹³.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.